Oktober 17 2017 03:45:23
Inloggen
Gebruikersnaam

Wachtwoord



Nog geen lid?

» Registreer «
Als geregistreerd lid kunt u reageren en alle extra functies gebruiken.

Wachtwoord vergeten?
Verzoek nieuw wachtwoord.
Grand Raid 2011 (door Johan Thielemans)
In de winter begonnen de geruchten dat een aantal leden de Grand Raid, vroeger Cristalp, in 2011 zouden rijden.

Laat dat een van mijn zwarte beesten zijn. In 2004 gestopt in Evolène nadat ik 12km eerder mijn zadelpen gebroken had. In 2005 mocht ik niet deelnemen wegens een achillespees ontsteking opgelopen tijdens de voorbereiding van het BK MTB in Tervuren. Een ander zwart beest lijkt de Ronde van Vlaanderen. Na wat gesprekken hebben ze me kunnen overhalen om ook deel te nemen aan de Grand Raid. De ronde stond ook op de agenda. 2011 zou dus het jaar van de "revanche" worden.

Begin januari loopt het al grondig fout. Er wordt een dubbele liesbreuk bij me vastgesteld die operatief dient opgelost te worden. De basistrainingen in de winter en de ronde van Vlaanderen kan ik al op mijn buik schrijven. Half maart kunnen we stilaan beginnen opbouwen. Zeker in het begin loopt het niet vlot en stel ik me toch vragen, maar blijf toch rustig verder de trainingen afwerken.

Na een tijdje gaat het wat beter, maar ook het trainingsprogramma moet de hoogte in. In juni voel ik dat de conditie merkelijk verbetert, maar de 2 weken cursus in juli doen geen goed. Terug de draad opgenomen en misschien wat veel hooi op de vork genomen. Ik voel me wat vermoeid. Geprobeerd om het rustiger aan te doen, maar ja die uithoudingstrainingen moesten er door. We zouden wel zien hoe het liep.

Mijn verlof begint net voor het laatste feestweekend in Duisburg en ik had mijn medewerking beloofd aan het feestcomité.
Op zaterdag nog ee lange training afgewerkt en dan tappen, opdienen, afruimen, ... . Het waren lange dagen, maar het plezier was er ook, zeker de 15de daar het BK tijdrijden plaats vond in Duisburg en omstreken. Naar aanleiding van dit evenement hadden we een trialdemonstratie van Iciar Van den Bergh geboekt. Dit droeg zeker bij aan de goede sfeer die er heerste.

De 16de nog wat boodschappen doen, valies inpakken en dan op naar Nendaz waar Sofie, Leen, Griet, Tom, Arnaud, Mounir en Niels logeerden. Om iets voor 23u was ik ter plaatse. Even uitladen en een babbeltje slaan. Daarna dodookes doen.

Op woensdag was ik bij de eerste wakker, allé ook voor de rest van mijn verblijf. Nadat iedereen ontbeten had, hebben we een ritje gereden met een vergelijkbare klim als de start in Verbier. Het weer is schitterend, maar het vlot niet echt bergop. Kom, kan normaal zijn gezien de afgelopen dagen daar ik niet echt veel kon rusten. Op donderdag nog een ritje gedaan en het gevoel was nog niet 100%, maar niet treuren en verder genieten van het mooie weer. In de namiddag ga ik op verkenning naar Verbier om die 1ste helling nog eens in te schatten, parking zoeken, wat een probleem vormt door een ruitertornooi, en om Laurent die ook van de partij is eens op te zoeken. Die zit/ligt met het ganse gezin te genieten in en naast het zwembad.

Op vrijdag staat de technische controle op de agenda met het afhalen van de nummers. Na de door weersomstandigheden gestopte trip in 2005 wordt dit nu georganiseerd in Sion en niet meer in Verbier zoals vroeger. In de kazerne worden we goed ontvangen en mogen we gaan aanschuiven voor de nummers en de controle. Bij ons was alles in orde, maar er zijn er anderen.... . Ook is het salon uitgebreider dan vroeger. Het kan wel bijlange niet op tegen dat van de Roc, maar dat hoeft ook niet. Ondertussen is ook de tante van Katrien aangekomen en ze zorgt er voor dat Niels zeker geen eten te kort zal komen. We kuieren nog wat rond en daarna trekken we ons terug naar onze chalet.

Sofie, Tom en Arnaud vertrekken van in Evolène voor de korte afstand. Laurent, Niels, Mounir en ikzelf gaan voor de volledige afstand.
De anderen gaan ons aanmoedigen. We zijn dus opgedeeld in 3 ploegen met verschillende uren om op te staan en te vertrekken. We zijn de 1ste en houden ons zo stil mogelijk. Om 5u vertrekken we uit de chalet om met de wagen via La tzoumaz en dus tegengesteld aan het parkoers naar Verbier te rijden. Om 20 voor 6 zijn we er al. Dus tijd genoeg om uit te laden en ons klaar te maken. De buitentemperatuur is dan 16°C op 1500m hoogte en 13°C op 2200m. Het zal een warme dag worden. Om 6u rijden we in het donker rustig naar de start. In de helling komen we al een aantal toppers tegen die aan het opwarmen zijn. Ja, we zullen nog genoeg afzien denken we allen. Aan de start zoeken we onze startplaats op. Laurent staat ook al klaar. We slaan ook een babbeltje met iemand van het Lingier Versluys team. Allé nog 5 minuten vooraleer we moeten starten. De meters worden opgestart en mijn hartslag ligt merkelijk lager dan normaal. Normaal zou dit goed moeten zijn, maar blijkbaar klopt er iets niet. We lachen er nog even om.

Er wordt nog 1 minuut omgeroepen en dan wordt het muisstil. Na het startschot komt de menigte in gang en moedigen de supporters ons allen aan. Niels vertrekt als een pijl uit een boog. Laurent en ik rijden voor even naast elkaar. Maar na 300m voel ik de benen al en schakel ik kleiner, zelf al op het kleine tandwiel vooraan om me zeker in het begin niet te willen forceren. Het vertrouwen krijgt een knauw, maar ja ik denk dat het nog lang is en kan nog verbeteren. Langzaamaan zak ik verder weg in het peleton. Laurent en Mounir rijden zo van me weg. Als ik na 2,5km aan de wagen kom, vraag ik me af of ik niet beter zou afstappen, maar ik wou dit jaar toch een zwart beest willen verslaan. dus blijf ik rustig verder trappen. Bovenaan de 1ste helling kijk ik eens achterom en zie ik dat er niet meer dan 50 personen nog achter mij zitten. Nu komt er een vlakker gedeelte aan. Hier maak ik wat tempo en voor het evenement tot fuifzaal omgetoverede tunnel staat het spandoek "welcome to hell". Ik lach er nog even om, maar nog steeds vraag ik me af of ik niet beter terug naar de wagen rijdt nu het nog kan. Ja, dan zou ik weer afgaan als een gieter en ik wil toch zo graag die scalp.

Dus zetten we door. In de afdaling haal ik enkele tragere deelnemers in. Na La Tzoumaz staat de 2de bevoorrading al opgesteld.
Ik stop voor een plasje en schuif aan aan het buffettafel. Vanaf hier tot in Nendaz, Veysonnaz gaat het wat op en af, maar de hoogteverschillen zijn nooit groot, maar er zitten enkele steile stukken tussen. Nog steeds moet ik bergop op de koffiemolen rijden. llé soit, we zien wel... .

Plots herken ik de omgeving en nader ik Nendaz. Onze supporters hadden zich opgesteld onderaan de skipiste. Ze waren al aan het terugkeren als ik passeer. Ik roep en ze wuiven terug. Even verder haal ik Laurent terug in na een afdaling, maar in de klim rijdt hij terug van me weg. Het geeft me wat moed dat Laurent niet veel verderop zit en ik hem in de afdaling kan terughalen. In héremence is de 1ste tijdspoort en worden we via SMS geinformeerd. Ik zit maar een half uur voor sluitingstijd. Ik denk bij mezelf verder rijden en we zien wel waar we stranden. Na Hérémence ben ik Laurent aan de bevoorrading zonder dat ik het wist hem voorbij gereden, maar ja dan begint de klim van de Mandelon. Hij haalt me terug snel in en zegt me dat hij stuk zit. De klim is niet zo steil, maar de laatste km's moet ik hem weer laten gaan. Net voor de top is er nog een bevoorrading en zie ik hem nog. Ik vul mijn drinkbussen en vertrek wat na Laurent met de bedoeling om hem op de single track voor de afdaling naar Evolène in te halen. Dit lukt me. Ik probeer om wat voorsprong te nemen zodat hij me in de klim naar Eison, La veille, de voet van de pas de Lona niet onmiddellijk weg te rijden.

Bij het buitenrijden van Evolène roepen Griet Katrien me aan en zeggen dat ik er voor moet gaan, maar veel reserve op de sluitingstijden van de poorten zit er niet op. In de klim zie ik Laurent nog enkele keren een bocht na mij draaien, maar hij komt blijkbaar niet dichter meer. Tussen Eison en La veille kom ik Mounir tegen die even rust langs de kant. Ik moedig hem aan en we rijden te samen verder. De hitte begint zijn tol te eisen en ik besluit om even te stoppen voor een gelleke en wat afkoeling in de schaduw. Laurent zie ik nog niet opduiken en vertrek terug om Mounir terug proberen in te halen.

Ondertussen komen de wandelaars die op de pas de Lona waren gaan supporteren ons toegewandeld en we vragen hoever het nog is. We hebben nog een uurtje en volgens de wandelaars is het nog zo'n 45minuten. Dat wordt nipt en we blijven trappen. Ondertussen nader ik terug op Mounir en kort voor La Vieille haal ik hem in. We proberen nog te versnellen, maar dit lukt niet echt en ja, nog 2 haarspelden en dan zijn we er. De laatste tijdspoort. De bevoorrading ligt voor de tijdscontrole. Alle bussen terug gevuld, even genieten en wat eten en 8 minuten voor de voorziene sluitingstijd overschreiden we de "mat". Van Laurent nog geen spoor.

Met Mounir spreek ik af om samen te blijven tot aan de meet. Rustig trekken we verder en steeds probeer ik Laurent in het gezichtsveld te krijgen, maar we slagen er niet.

Ondertussen zijn we al aan de beklimming van de pas de Lona bezig. Rustig aan en op tijd stoppen om niet te forceren. Tevens genieten we van het landschap. Zeker wanneer we de top overschreiden. Naar het schijnt hebben zich hier taferelen afgespeeld die de vernoeming waard zijn, maar dat laten we aan de betrokkenen over.

Nog steeds geen Laurent in aantocht en ik begin er voor te vrezen dat Laurent de laatste tijdslimiet niet zou gehaald hebben.
Mounir en ik dalen af. Net voor de finish zit iedereen ons op te wachten en we overschreiden de finish net na elkaar.
Onmiddelijk wordt ons een gevulde drinkbus bezorgt. Deze nuttigen we en trekken rustig naar de anderen. Onderweg staan de kinderen en de vrouw van Laurent aan de kant. Ik vraag ze of ze een berichtje heeft gekregen van Laurent als hij in La Vieille is gepasseerd. Ze controleert even haar mobieltje en ze meldt me dat hij reeds meer dan 1 uur de top op de pas de Lona is gepasseerd.

Ze vraagt zich waar hij blijft. Ik stel haar gerust en plots duikt Laurent met een smile van Verbier tot in Grimentz op het gezicht op.

We laden in en keren met de wagen terug. Plots staat Arnaud langs de kant met een autoprobleem. We spreken af om hulp te halen en rijden verder. We waren nog maar net in de chalet vooraleer Arnaud er ook opduikt. Blijkbaar heeft zijn citroentje terug de goede vitamientjes gevonden.

Na een gezamelijk diner keren we terug naar de chalet voor een verdiende nachtrust. In de voormiddag terug de fiets op om de wagen te gaan halen in Verbier. In de beklimming gaat het vlotter dan de dag er voor.

Ja, de beentjes wouden niet mee op zaterdag, de tijd is dus ook niet bijster goed, maar ik heb de scalp van de Cristalp en dus 1 van mijn. De volgende weze gewaarschuwd. Afspraak 31 maart 2012.

Verder hebben we nog van het mooie weer, het landschap, ons verlof ... genoten.

Groetjes en tot de volgende.

De foto's kunnen hier gevonden worden : Grand raid 2011
Roc d’Azur 2009 Ooggetuigenverslag van Johan T.
Op de agenda na 2 La chouffe’s stond de traditionele afsluiter, de Roc d’ Azur, gepland.

Veel interesse was er niet echt voor dit grootse evenement met als gevolg dat er maar 2 zielen bereid waren af te zakken naar Fréjus. Ziehier mijn verslagske van dit evenement.

Het hotelletje dat we geboekt hadden, kennen we ondertussen al. Ondertussen is het onze vaste uitvalsbasis geworden.

Met Wouter had ik afgesproken om om 4uur te vertrekken om zodoende het spitsverkeer in Luxemburg, Metz en Nancy voor te zijn. Zo gezegd zo gedaan. Wij afgelopen woensdag om 4u weg.

Wouter geeft de sporen aan zijn Mondeo- paarden en tegen 6u45 zijn we in Luxemburg. Nog geen kat op de weg aldaar. We rijden vlot Frankrijk binnen en dan wordt het opletten voor de vogelkastjes. Ze zijn aldaar wel aangeduid, maar in het donker zie je ze niet zo makkelijk.

Bij de laatste in Nancy krijgen we een flitsje te zien. Miljaar, die stond +/- 1km na het bord. Wie verwacht dat nog? Even na Nancy houden we halt en neem ik de teugels over. Nu rijden we naar Dijon en komen tegen 9u40 in Lyon aan. Hier verliezen we niet meer dan 5 minuten in de file. Nog even blijven doorgaan. Om half 12 stop ik in Orange met een mooi zicht op de Mont Ventoux op de achtergrond. Nu is het tijd om een sanitaire stop in te lassen. We eten er ook iets en vertrekken terug richting Fréjus. Om 14u bereiken we ons doel. De heenreis is dus vlot en zonder ongemakken verlopen.

Isabelle en Gabriel staan ons al op te wachten. Isabelle nodigt ons uit om de inkomhal/ontbijtruimte te bezoeken. Deze hebben ze gerestaureerd en dezoon van Gabriel heeft er een mooi kunstwerk achtergelaten. Isabelle is er terecht fier op.

Dan is het tijd voor een apero op het terras. We zitten meteen goed bij deze aangename temperatuur. Na een aantal glaasjes nemen we onze intrek in de kamer.

Voor het avondeten gaan we de nummers ophalen. Na enkele minuten wachten hebben we ze te pakken. De stands van het salon zijn meer geintegreerd in de aankomst- wedstrijdparkzone.

Er heerst al een aangename drukte. Daarna gaan we rustig op de dijk eten en sluiten we de avond af met een apero op het terras bij nog steeds zeer aangename temperaturen.

We slapen eens goed uit. In donderdagvoormiddag gaan we op verkenning uit. We rijden het parkoers af tot aan de 1ste bevoorrading. Na de camping is er een kleine wijziging om de traditonele files te mijden. Op de 1ste helling komen we de mannen van het Reevax team tegen. We slaan een praatje. Ondertussen zien we Dietsch op degrote en Absalon op de midden plateau naar boven rijden. Even losrijden noemen ze dat zeker hmmmmm.

Wat later hebben ze een nieuwe singletrack ontdekt. Onmiddellijk staat er al een bordje Danger en dan weet je het wel dat het opletten geblazen is. Onmiddellijk enkele voeten aan de grond en we trekken verder. Hierna komen we terug op het traditionele traject. Onmiddellijk valt ons op dat de staat van de wegen enorm verslechterd is ten opzichte van 2 jaar terug. De afdaling voor de 1ste bevoorrading lag er nog slechter bij. We beslissen om niet naar beneden te rijden, maar te voet een paadje er naast te gebruiken. We komen er ook andere Belgen tegen. 1 ervan rijdt naar beneden, maar zijn makker verklaart hem zot. Van hieruit rijden we langs de baan terug naar het hotel voor onze apero. In de namiddag doe ik een dutje om te rusten. Ja, leven als de profs hé.

’S Avonds terug een apero en dan maar pasta smullen.

De vrijdag is het vroeg opstaan met het ontbijt om 7u en een start om 8u15.

Dus kruipen we vroeg onder de lakens.

Om half zeven loopt de wekker af. Alles rustig klaarmaken en naar het ontbijt.

Iets voor 8u komen we aan de startzone aan. Het startschot voor de profs wordt gegeven. Hierna mogen wij stilaan aanschuiven in de startbox. We staan zowat halverwege de box.

De traditionele speaker pept iedereen nog wat op. Na het aftellen galmt het startschot. We wensen elkaar nog veel succes. Ik trek me op gang en het valt me op dat er precies niet te snel gestart wordt. Het gras bolt niet goed en de grond eronder is al stoffig. Ik schuif dus vrij makkelijk op. Aan de brug moet ik maar even halthouden. Nu op naar de camping. De wind zit niet goed en rij tot in het wiel van een andere deelnemer. Nu nog niet in het rood gaan want na de camping is er reeds de 1ste steile klim. Hier komt er onmiddellijk op neer om het goede spoor te nemen daar niet iedereen deze helling al rijdend bovenraakt. Even later komen we aan de 1ste singletrack en hier moet ik een 2-tal minuten wachten vooraleer ik er aan kan beginnen. Even opletten en na de gevaarlijke passage kon ik zonder hinder verder rijden.

Het gaat nu licht op en af. Even komen we op een grotere onverhardweg. Hier nemen we links terug een singletje mee die de volgende helling inluidt. Kwestie van blijven trappen en het goede spoor zoeken. Vroeger kon je hier nog passeren, nu is het zo goed als onmogelijk. Zij die het proberen, moet het dikwijls bekopen en verliezen daardoor meer tijd. Terug boven vervolgen we het traject tot aan de 1ste bevoorrading. Even stoppen, wat banaan en een koekje.

Hierna beginnen we aan een lange helling die hoe verder je vordert alleen maar steiler wordt.

Ook hier moet je het goede spoor kiezen en het loopt niet echt. Ik slaag er in om toch tot boven te rijden aan een hartslag van 170. Voreger stapte ik af waneer ik aan 180 kwam. Olé.

Daarna 500m recupereren waarna terug een moeilijke afdaling volgt. Ik stap af op de moeilijkste stukken. Na deze zone volgen we tot aan de 2de bevoorrading beter berijdbare paden. Ook hier ligt er minder op tafel dan vroeger. Niet morren, verder rijden. De aanzet naar de 3 bevoorrading is dezelfde als vroeger, maar hier hebben ze enkele steile en moeilijk bereidbare hellingen in het parkoers opgenomen. Enkel in de afdalingen trek ik enkele keren de remmen dicht om af te stappen. Amai mijne frak, het was echt oppassen geblazen. De laatste 2km naar de 3de bevoorrading zijn als van ouds, maar het traject is veel ruwer dan vroeger. Hier begin ik al wat rijders op te rapen en haal ik ook de laatsten van de 1ste groep in.

Aan deze bevoorrading stop ik wat langer. Hierna volgt de fameuze lange afdaling. Deze ligt er in vergelijking met de andere afdalingen goed tot zeer goed bij, maar na 7km afdalen slaan we links een berg op. Wederom een mooie maar zware aanpassing. We vervoegen ons terug op het parkoers van de 40km. Ik heb er nu zo’n 53km opzitten. Vanaf hier rijden we volledig hetzelfde traject, maar velen van de 40km rijders raken bijna niet meer vooruit. Waar ik kan haal ik in en kick ik er op om op de steilere stukken de wandelaars voorbij te rijden. Velen moedigen me aan om tot boven te rijden. Natuurlijk geeft dit een goed gevoel. En na een tijdje kom ik aan de bevoorrading net voor de col du Bougnon aan. Hier is veel volk en hou ik het kort. Door de tragere rijders in de afdaling terug een 50 tal meter te voet. Deze is wel niet zo moeilijk maar ja. Nu de straat oversteken en we rijden de col met de nodige reserve op de 22*26 naar boven. Boven groter schakelen en nog deelnemers inhalen voor de volgende singletrack. Hier kom ik achter een aantal trage bikers terecht. Het duurt even vooraleer deze voorbij geraak. Het valt me op dat sinds de Col de Bougnon het traject minder te leiden heeft gehad van de onweders. Ik voel dat ik nog goed zit, maar het gaat trager dan 2 jaar terug.

Na een mooie afdaling komt de volgende kuitenbijter “Les terasses” er aan. Klein schakelen is de boodschap en rustig in het spoor blijven. Deze km is het terug op 1 spoor rijden en 100m voor de top word ik tot afstappen gedwongen. Ineens stonden ze met 5 voor mij te voet. Na de bocht die er super ruw bijlag, Allé ik vraag me af hoe je hier al fietsend door raakt. Nu volgen enkele mooie single tracks en daar duikt de voorlaatste bevoorrading op. Vanaf hier is het zwaarste achter de rug. Er volgen nog een 3- tal korte hellingkjes. Daar niemand me hindert kan ik er op 2 naar boven rijden en dan volgt nog 1 moeilijke afdaling. Eens deze achter de rug kunnen we terug naar de grote plateau schakelen. We knallen door de camping door naar het 1ste stuk zandstrand. Al in de 1ste bocht zakken de wielen het losse zand in en moet ik stappen. Voor de trappen kom ik achter 2 deelnemers die met een mechanisch been de 40km afwerken. Alle mensen moedigen deze deelnemers aan. Een kippenvel moment. Na de trappen wil ik direct snelheid maken, maar ik voel krampen in de kuiten komen. Iets rustiger en nog wat drinken. Dan komt de “chemin de douaniers” er aan. Dit is 1 van de klassiekers, maar het is een wegje langs de rotsige kust. Een super uitzicht, maar je moet bij de pinken blijven. Nu de 2de zandstrook verwerken en dan het asfalt op. De teller gaat naar 35km/u, maar de deelnemer die ook de marathon doet, neemt niet over. 1-tje van de 40km doet dit wel. Hierna dien ik terug over te nemen. Ik hou er het tempo in en wenk om nogmaals over te nemen. De 40km- rijder zegt dat hij zo snel niet meer kan. Ik zeg geen probleem, de marathonrijder had eerder moeten afhaken. Nu nog wat draaien en keren waarna we over het gras de finish bereiken. Na 6u04’ en 22” overschreid ik de finish van voor mij tot nu toe de zwaarste Roc marathon. Ik heb er 37’ meer over gedaan dan 2 jaar geleden. Ik eindig 9’ voor Luc Stroo, onze wel bekende Specialised man. Hij had meer dan 1 uur meer nodig dan vorig jaar. Achteraf verneem ik van een glunderende Pepé dat het traject zo goed als hetzelfde was in vergelijking met vorig jaar. Hij eindigde op de 60ste plaats. Ik mag dus terugblikken op een geslaagde marathon.

Ik spuit de fiets af aan de bikewash en rij naar het hotel. Isabelle en Gebriel zeggen me dat Wouter net binnen was. Hij had er 5u50’ over gedaan. Deze tijd heeft bij verschillende leden de wenkbrouwen gefronst. Ja, deze maal heeft hij doorgereden tot aan de voet van de Col du Bougnon. Hij had een tijdje te samen gereden met een Zwitser die de 75km van de Cristalp heeft afgewerkt. Beiden zagen het niet goed meer zitten en daarom heeft Wouter zich opgeofferd om de Zwitser de terugweg te wijzigen. Naar horen vond hij de Roc te technisch.

Na de wasbeurten hebben we ons op het terras gezet voor een goede apero. Ondertussen komen de 10 andere Belgen vanuit Hoei toe. 1 van hun gaat zondag rijden en de rest komt voor de rest, de apero, het goede weer, het salon, verlof. Ze blijven een weekje en we verbroederen. S’ avonds even gaan eten en dan terug het terrass op. Er was ook een Duitser, die zat ook meer op het terras dan wat anders. En nu maffen. Dit heeft deugd gedaan. Wouter moest zijn bike nog afwassen. Daarna hebben we het salon bezocht. Er was een pak volk op wandel. En ja waar komen we de mannen van Hoei tegen? Op een terras voor den apero. We nemen ook een tafeltje in beslag en genieten na. Daarna zijn we naar de kwalificatiewedstrijden BMX gaan zien, maar de dames reden niet zo snel of spectulair.

Ondertussen was het tijd om ons klaar te maken voor de happy hour apero in de haven met onze Belgische collega’s. Olé olé, daar gaan we weer. Na het eten keren we terug. Iedereen zit op het terras de voetbalwedstrijd van de Fransen te volgen. Het heeft dus nog wat geduurd voor we de weg naar de hotelkamer gevonden hadden. Na het ontbijt hebben we afscheid genomen en zijn we terug naar België gekeerd. Onderweg komen we weinig verkeer tegen.

Het was kort, maar we hebben ons in ieder geval goed geamuseerd. Het blijft in ieder geval een mooi evenement.
Het woei in Hoei (door Johan T. zelf - 13-04-2009)
Deze maal hadden we het een uitnodiging gestuurd. Een aantal mensen hebben er op gereageerd. Door allerlei omstandigheden hebben er enkele hun trip afgezegd. In het begin van de week waren de voorspellingen minder goed. Lag het hieraan, maar uiteindelijk stonden we met 3 man aan het pachthof om 7u om naar Hoei te rijden. Wouter, Erik en ikzelf. Erik had een weg uitgestippeld op de GPS. In het begin kenden we het traject, dus diende de GPS nog niet. Zo konden we de batterijen sparen voor later, want om welk uur gingen we toekomen? Het weer was goed, soms wat bewolkt, maar er stond een koude niet te onderschatten wind. In het begin hebben we het rustig aan gedaan. Eens in Longueville hebben we de GPS gebruikt, maar we moeten ergens wat gemist hebben en zodoende zaten we op een steenweg. Erik heeft de instellingen nog wat aangepast. Ja wie zet zo"n ding op auto als we met de fiets op stap zijn. Bleek ook nog dat de GPS de route continu aanpastte. Eens dit uitgeklaard hebben we de tocht vervolgd. In "wacht op een biertje" (bierwart) houden we een 1ste stop om de innerlijke mens te verstevigen. Neen geen bier, enkel frangipanes en Aquarius. Wij verder naar Hoei. Aldaar hebben we even moeten zoeken naar de voet van de muur. Dit kan men inderdaad een muur noemen. Die van Geraardsbergen is dan maar een miniatuurversie van. Boven hebben we elkaar opgewacht. Het idee speelde onderweg al om door te rijden naar Namen. Kwestie van niet te vroeg terug te zijn en de tegenwind proberen te ontlopen. Met onze stoomtrein de Woody op kop, kon dat geen probleem zijn. Van Hoei naar Namen was 28km en we waagden het er op. Aan de Maas gekomen zagen we een fietspad liggen. Dit hebben we genomen, maar uiteindelijk hadden we beter de andere zijde genomen. Verschillende keren zaten we door de loskaden door te fietsen. En 1 kaar zaten we vast. Een schipper zei ons dat de veldweg over ging in een 700m lang maïsveld, maar dat het te doen was. Ik heb een 2- tal keer de kop genomen om toch mijn goede wil te tonen, maar je die stoomtrein bleef maar doordonderen. In Namen aangekomen hebben we de citadel beklommen. Zeker niet steil, maar die kasseitjes bollen niet zo goed. Op de top hadden we 125km afgelegd. Erik voelde dat er iets niet klopte met zijn achterband. Die bleek zijn beste tijd te hebben gehad en begon te scheuren. We hebben er aan de toeristische dienst de weg naar de Ravel om in Perwez of Jodoigne te geraken. Hij had geen kaarten ter beschikking en wist het ook niet echt zijn, maar plots schiet hem te binnen dat er aan het station een infokiosk voor de fietsers staat. Wij naar daar, maar 1st moest de inwendige versterkt worden. Om half 2 hebben we op een terrasje wat gegeten en gedronken. Daarna op zoek naar die kiosk. Een gewillige dame kon ons te woord staan en de ravel vertrekt aan de andere zijde van het station. Ja, wie wist dat nu niet. Een Ravel is een pad dat hoofdzakelijk opgebouwd is uit oude spoorlijnen. Ja ja, de stoomtrein trekt de kop en we klimmen tegen 25km/u Namen uit. Tuut tuut roept hij nog niet. Daarvoor dient de bel van Erik. Eens boven gaat het in licht dalende lijn richting Jodoigne. Aldoor toegekomen stoppen we aan een benzinestation om bij te tanken. Ik voelde dat de beentjes niet meer zo fris zaten. En nu? De GPS geeft nog 37km op, maar ja die stuurt ons via de steenweg naar Waver. Een hels lawaai van het voorbijrazend verkeer deed ons in Beauvechain van de route afwijken. Wouter stelde vast dat er een spaak stuk was. Via Hamme-Mille, Nethen, Neerijse zijn we huiswaarts gekeerd. Uiteindelijk hadden we 2 km minder gefietst dan wat de GPS aangaf. Na 8 en een kwart uur, 195km zat er onze tocht op. In pachthof hebben we een kleine après gehouden waarna we voldaan zijn huiswaarts gekeerd. Onze conclusie was dat dit weer zeker de moeite waard was.
Zeeslag: met Johan T. aan 180 naar zee (door Johan T. zelf - 13-04-2009)
Afgelopen weken kriebelde het bij een aantal leden. Ze wouden nog eens naar de zee rijden als het weer het enigzins toeliet. De Woody, Erik, Erwin, Gunnar, Els en ikzelf zagen het zitten. Gunnar onze super marathonman had net de Ronde van Vlaanderen platgewalst en genoot van een weekje welverdiende rust aan de kust. Op het laatste nippertje heeft hij besloten om toch niet mee te rijden. Ja 180km is misschien niet genoeg meer voor hem. Els had de link van de site www.fietsnet.be doorgestuurd. Op deze site kan je je volledige route via de knooppunten in vlaanderen bepalen. We besloten om dit eens uit te proberen. Van Duisburg naar Blankenberge. Je kan wel niet zien waar de onverhard stukken zitten, maar deze die we voorgeschoteld hebben gekregen vielen goed mee. Je moet er ook wel voor op letten dat je wel degelijk op de plaats waar het bord staat en niet domweg het wiel van de Woody proberen te volgen. Verder kunnen we dit systeem alleen maar aanraden. We hadden in Duisburg afgesproken om 7u. Els, Erik en ikzelf waren tijdig klaar. Tesamen zijn we naar Kortenberg gereden, waar de Woody en Erwin ons vervoegden. Bij Wouter hebben we de bagage kunnen achterlaten. Sofie en Gwennie kwamen later na de kust zodat we op een vlotte manier terug thuis geraakten. In heb begin was de grond nat. In Moorsel voelde ik al dat de benen niet super zaten en de hartslag vrij snel de hoogte in ging. Daarna klaarde het wat op, maar we hebben nog een kleine bui over ons gekregen. De zon kwam aan de horizon en via den Duvel reden we naar Bornem. Hier hielden we even een pauze om overtollige kledij uit te trekken. Terug op pad kwamen we 5km verder aan de oversteek van de Schelde. Een fietsbrug ??? Neen het zag er zo uit, maar na het stijgen kwam het dalen. De oversteek gebeurde via een veer. We waren toch wel 5 minuten te laat zeker. Dus hebben we 25 minuten rust moeten nemen. Na de overzet zetten we verder koers richting Lokeren.

Onderweg hebben we nog eens allen de remmen getest om een paar wandelaars met loslopende honden te ontwijken. Verschieten was het. Het was half twaalf wanneer we op de markt van Lokeren toekwamen. Een rustig terrasje. Ieder bestelde zijn drankje.

Nadat we de plaatselijke Panos leeggeplunderd hadden, hebben we het pad vervolgd. Na een aantal km blokkeerden ineens de benen. Ondanks de lichte wind moest ik lossen en had roepen geen zin. Er zat niets anders op dan meer op souplesse te rijden en de hartslag te drukken. Lag het aan de Ice tea, rijsttaarten, te lang stilzitten, te snel starten, niet in vorm, ... ik moet het antwoord schuldig blijven.

Na een tijdje hebben ze gewacht en zijn we iets rustiger verder gereden. In Langerbrugge hebben we terug een veer genomen en zijn we rochtinh Maldegem gegaan. Naast het kanaal konden we er terug een mooi tempo op nahouden. Op een 40km van het einde hebben we nog een stop ingelast. Daarna zijn we vertrokken richting Blankenberge. De hartslag ging terug naar 170, 180 en wanneer we het kanaal verlieten en de wind terug meer vat op ons had, moest ik er zonder pardon af. Met nog een 10-tal km heb ik besloten om proberen rustig het einde te halen.

De laatste 3km was het terug beginnen regenen. Op de dijk hebben we snel een terras opgezocht. Het was er frisser dan in het binennland. Sofie en Gwennie hebben ons aldaar vervoegd waarna we zijn teruggekeerd. Ik heb bij deze moeten vaststellen dat ik ondanks een goede winter het niveau van de anderen niet aankon. Ik heb in ieder geval niet het gevoel dat de conditie slecht is, maar ja.... de anderen waren sneller. We zien wel en tot de volgende.
Grooten kaas-, wijn ende Lachouffe-avond (door Johan Thielemans - 15-11-2008)
Vrijdagavond 14 november was het zover: we sloten het bikejaar af met onze Kaas-, Wijn ende Lachouffe-avond.

Ik wou deze keer er vroeg bij zijn. Onze penningmeester ging om kwart voor acht ter plaatse zijn. Den deze wou niet onder doen, maar Erik en Lou waren de eersten. Alain hield onze kelen nog wat droog. Hij had alleen oog voor de werkzaamheden van Sabine, die de tafel dekte en zag dat het goed was.

Langzaamaan druppelden de leden binnen. Tegen 8 uur was de helft aanwezig, maar de penningmeester liet nog wat op zich wachten. Bij de meeste gingen de stemmen schuren. Alain begon aan het verdelen van het aperitief.

Onze penningmeester kwam binnen met zijn echtgenote na zo"n academisch half uurtje. Zij waren bij de afsluiters. Allé iemand moet de laatste zijn. Na het aperitief houdt de voorzitter zijn speech. Dat is zeker zijn sterkste kant en de stem was niet goed. "t Werd dus een korte. Dat zijn we ook niet gewoon van hem of begint hij de webmaster te kennen? Iedereen bediende zich van het buffet. Stoeltjes en tafels werden verschoven. Het aanbod voldeed aan ieders wensen en "t was lekker. Na het buffet bleven we keuvelen over het afgelopen, komende seizoen, koetjes en kalfjes. Ook het kabouterbier werd gesmaakt. Bij sommigen zijn de kabouters er vroeg bij en gaan ze naarstig tewerk. En ze zullen werk hebben, want de voorraad is uitgeput voor de komende ... . Ondertussen vloog de tijd voorbij. Langzaamaan wordt afscheid genomen. We kunnen gerust stellen dat deze avond een succes was en een leuke afsluiter van een bewogen jaar vormde.
BK Marathon MTB Grez Doiceau (door Johan Thielemans - 28-09-2008)
Dit BK stond al van in het begin van het seizoen op mijn kalender. Dit zou mijn seizoensafsluiter worden in tegenstelling met voorgaande jaren waar dit de Roc d’azur was. Mijn doelstelling was tussen de 4u30 en 5u. Maar een beginnende keelontsteking had wat roet in het vertrouwen gegooid. Met dank aan een collega.

De start en aankomst was voorzien in het nabij gelegen Pécrot. Het parkoers werd in laatste instantie nog wat veranderd zodat de totale afstand 95km was. De laatste tijd zijn er verschillende leden die door allerlei omstandigheden niet veel meer op hun bike gezeten hebben. Dus talrijk gingen we niet zijn. De Gunnar ging een poging wagen, alsook Niels en ikzelf.

Vanmorgen even bij Gunnar langs geweest, maar die had andere zaken rond zijn hoofd. In zo’n tenue zou ik ook niet starten. Niels gaan oppikken en wij naar Pécrot. Deze organisatoren organiseren ieder jaar ook de Accrobike, één van de beste en moosite tochten in de streek. Vol goede moed vertrokken dus.

De auto tussen de start en de finish kunnen parkeren en dan naar de plaats van inschrijving. Pépé Paelinck even goeiedag gezegd en die meldde dat we “back to the future” gingen.

Via een garagebox geraakten we de zaal binnen. De inschrijvingen verliepen vlot. Binnen de 5 minuten was alles in orde.

We zijn rustig de bikes gaan klaarmaken en wat opwarmen. Ondertussen was het tijd om aan te schuiven in de startblokken. Iedere minuut vertrok er een categorie. Een goed systeem. De funklassers vertrokken 1 minuut na mij en de 1ste hadden me al te pakken na 1,5km. Ik ben al gene te snelle starter, maar doordat de hartslagmeter dienst weigerde, vermoed ik dat ik toch nog wat te snel van start ben gegaan. Ik zou het later voelen. Niels passeerde me na zo’n 2,5km en ik zou hem niet meer terug zien.

Het parkoers was over gans Grez-Doiceau uitgestippeld. De regio kennende zaten er heel wat toffe stukjes in; maar om aan de nodige afstand te geraken hebben ze heel wat gewone veld- en kasseiwegen gebruikt. Amai mijne frak, ik wist niet dat er daar nog zoveel lagen. De bepijling was niet altijd goed te zien en op veel plaatsen was ze zeer onduidelijk opgesteld. Ik ben ook eens verkeerd gereden na een 32-tal km. Jo Debaets had me eerder ingehaald, maar ik was hem terug gepasseerd. Door dit voorval kon ik terug achtervolgen.

In het reglement stond dat de seingevers gingen staan voor een gemiddelde snelheid van 30 tot 15km/u, maar op verschillende plaatsen stonden die te kuieren langs de weg als ik passeerde. Dit zorgde meer dan eens voor gevaarlijke situaties. En de bevoorradingen waren ook al niet veel soeps.

Na 65km begonnen de benen pijn te doen. Dus wat vertragen, maar die 3 metgezellen wou ik er toch nog afrijden en de Jo mocht me zeker niet meer bijhalen. Hoe verder ik geraakte, hoe lastiger het ging. Doorgebeten tot het einde en volgens de uitslag heb ik er 4u32’ en 37” over gedaan. Dus toch binnen het gesteld doel, maar me amuseren was er deze keer niet echt bij.

Nog even met Fernand van de downhillbikers gesproken. Hij ging nog wat op hun leden wachten. En dan nog met een collega concurrent. Daarna Niels gaan opzoeken aan de wagen.

Hij stond zich te verfrissen. Volgens den uitslag heeft hij mij geklopt met 3,5 minuten. Chapeau Niels. Zijne Polar gaf nog wel een betere tijd.

Ja, de tijdsregistratie was nog manueel. Alsook de controle. De controles werden op verschillende plaatsen uitgevoerd. Onze nummers wilden we terug bezorgen, maar blijkbaar wist geen kat waar dit kon.

We zijn teruggekeerd en gingen nog iets drinken in ’t Pachthof. Wie draaide de Veeweyde in? De Gunnar was aan het trainen. Even de achtervolging ingezet. Daarna wilden we nog de finish van ’t WK op de weg meemaken. Mijn excuses Gunnar, maar ik kon het niet laten u even in het stof te laten bijten. Als ik terugkijk op dit evenement en vergelijk met andere evenementen waar we aan deel hebben genomen, dan kan ik alleen maar concluderen dat dit ondermaats was...
1,138,986 unieke bezoeken