December 11 2017 01:09:13
Inloggen
Gebruikersnaam

Wachtwoord



Nog geen lid?

» Registreer «
Als geregistreerd lid kunt u reageren en alle extra functies gebruiken.

Wachtwoord vergeten?
Verzoek nieuw wachtwoord.
Vulcaneifel Bike Park Weekend 2012
Ook dit jaar stond er een weekend op onze agenda. De interesse was iets minder dan afgelopen jaar. Dit kwam vooral omdat er verschillende leden al afspraken hadden gepland. De keuze van datum was reeds lang bekend, maar het geheugen hé. Kwam daarbij dat enkele zich in de aanloop gekwetst hebben. Zodoende waren we maar met 8, maar het werd daarom niet minder leuk.

Dit jaar trokken we naar Daun in Duitsland. Dit stadje is bekend van zijn vulkanische meren, fiets-, mountainbike en wandel mogelijkheden. De afstand vanuit Duisburg bedroeg iets meer dan 200km.

Vrijdag 25 mei. Iedereen pakt zijn spullen bij elkaar en baant zich een weg naar onze verblijplaats “Beim Brauer” in Daun. Vermits er veel werkzaamheden zijn op de autosnelwegen tussen Luik en Malmedy volgen we verschillende routes. We houden elkaar op de hoogte van onze vorderingen (files). Op een kwartier na komen we allen tegelijkertijd aan. We worden vriendelijk ontvangen en mogen de fietsen stallen in de danszaal, ja parketvloer. Daarna nuttigen we ons aperitief op het terras. Dit wordt gevolgd door het uitgebreid avondmaal. De dorstigen moeten gelaafd worden en de lange werkdag noopt ons er toe om tijdig onder de wol te kruipen.

Niet iedereen heeft een rustige nacht gekend. Naar verluidt dient een naamswijziging van de club zich op. Persoonlijk denk ik dat een zekere Eric S. en Marc J. ons opgeleidt hebben.

Om 8u schuiven we aan tafel voor het ontbijt. Daarna maken we ons klaar voor onze ritten. Timmy had een mooi ritje uitgetekend richting Nurnurgring. Die gingen dus wat op snelheid trainen. De mountainbikers, Kris, Tom, Joris, Alain, Geert en ik wachtten op de gidsen Kristian en Peter. De route werd besproken en dan vertrokken we voor een dagtripje.

Er wordt rustig geklommen en wat gepraat. Kristian op kop en Peter sluit de rij. Na enkele kilometers krijgen we een schitterend beeld van de omgeving waar we verblijven. We rijden op deze hoogte wat op en neer en dalen er na terug wat af. Dit liep vooral over bredere schotterwegen. Veldwegen kunnen we dit niet echt noemen. Daarvoor is de kwaliteit van het wegdek te goed in vergelijking met het Belgische wegennet.

Na een 15 tal km vraag ik aan Kristian of er ook singletrackjes op de agenda staan. Hiervoor moet hij de route wat hertekenen. We volgen hem keren terug naar het station van Daun. Hier rijden we een oude spoorweg op.

Dit wordt gevolgd door een aantal singletjes. De smile komt op onze aangezichten. Dit smaakt naar meer. Ook doen we hun techniekpark Koulshore aan. Hier vindt je verschillende singletjes terug en een aantal kunstmatige hindernissen. Uitstekend om de basistechnieken aan te leren en echt op te warmen. We trekken verder richting Lieserpfad. Een mooi pad dat naar Manderscheid gaat. Stilaan krijgen we honger. Net voordat we de rustplaats bereiken, test Alain de afscherming. Blijkbaar voldeed deze niet waarop hij zijn evenwicht verloor met een gevaarlijke val tot gevolg. Onmiddellijk wordt er alarm geslagen. Iedereen keert terug en we zoeken Alain op.

We dienen de eerste hulp toe en contacteren de hulpdiensten. Het duurt wat, maar de lokatie is niet zo makkelijk bereikbaar. 1st de berrie op, dan de ziekenwagen in. Dit wordt gevolgd door een helikoptervlucht.

Kristian belt zijn vriendin op om mezelf en de fiets te komen ophalen. De anderen halen even adem in Manderscheid en vullen hun magen. Ondertussen wordt ik terug naar Daun gebracht. We laden af en informeren de bazin. Ondertussen komen Timmy en Joris toe. Joris had al sterretjes gezien. De hellingen waren talrijker en langer dan voorzien. En niet alle fietspaden zijn in perfecte staat. Blijkbaar behoren ook schotterpaden tot het fietsroutenetwerk. Ik verfris me, prepareer een aantal spullen en vertrek naar Wittlich om Alain op te zoeken. Ik word snel tot bij hem begeleidt. Hij is net terug van de 1ste onderzoeken. Terwijl hij verder verzorgd wordt, praten we wat bij en dan komt de chirurg er aan. Hij licht ons in van hetgeen te wachten staat. Hij wordt dezelfde avond nog geopereerd. Ik informeer Alain’s echtgenote en keer terug naar Daun. We kunnen onmiddellijk aanschuiven aan de terrastafel voor het avondmaal. De gebeurtenissen worden besproken en laten een diepe indruk na. We spreken af om zondagnamiddag Alain te gaan bezoeken. Nog wat rustig nagepraat doken we terug onder de wol.

Zondagmorgen verwelkomt de zon ons terug op. Ik had beloofd aan Timmy en Joris om op zondag met hun mee te rijden. Kris is mijn voorbeeld gevolgd. En zo gezegd zo gedaan. Tmmy had een route uitgewerkt van +/-120km naar de Moezel. We vertrekken gelijk. Het 1ste luik volgen we het Maare & Moesel fietspad. Volgens Timmy loopt de 60km overwegend naar beneden. Dit kan zo wel zijn, maar iedereen reed precies meer bergop dan bergaf. De kwaliteit van het fietspad is wel ongeevenaard. Echt een juweelte. En de paaltjes zijn duidelijk en merkelijk groter dan in België. Wij dus niet te zot van start en babbelen rustig verder. Plots zie ik afstandsborden staan met Wittlich op. Blijkt dat de route passert in het stadje waar onze onfortuinlijke gekazrneerd ligt. Nog 5 km te gaan en nu krijgen we een lange afdaling voor de voeten. Nu weten waarom het traject overwegend in dalende lijn is. Nog 3km van Wittlich, maar noch geen stadje te zien. Na een tunnel komen we recht in de wijnvelden uit. Nog wat verder duiken de 1ste woningen op en op onze linkerkant herken ik onmiddellijk de gebouwen van het ziekenhuis. We besluiten om Alain een verrassingsbezoek te brengen. Alain stelt het al wat beter en houdt de moed erin. Na een half uur rijden we verder richting Moesel. Timmy houdt de km’s in het oog en vraagt om even een kaart van naderbij te bekijken. Hij stelt voor om af te snijden. Zo winnen we 15km. Aangekomen langs de Moesel volgen we het fietspad. We houden ons aan de linkeroever, maar het fietspad ligt km’s lang naast een steenweg. Langs de andere zijde lijkt het rustiger, maar we houden ons aan het programma. We weten ook niet waar de bruggen over de Moesel liggen. Op de steile flanken staan de druivelaars in groei. Soms zelf op het 1ste zicht onbereikbare plaatsen. Sommigen hebben een soort tandradtreintje geplaatst om er te geraken. Ondertussen vervolgen we het traject en niemand die vraagt om de inwendige mens te versterken. Dit hebben we dus wat uit het oog verloren. Plots krijgen we een gevaarbordje strassenschäde in zicht. Deze weg heeft inderdaad betere tijden gekend, maar naar Belgische norm zou er nog niets aan de hand zijn. Na een 30 tal km duikt het dorpje op dat Timmy genoteerd had om af te slaan. Een duidelijke kaart was zoek en we besloten om de vallei uit te klimmen. De 1ste klim valt mee en boven wachten we elkaar op. Na een korte afdaling staat er een langere klim op het menu. Maar Kris moet een sanitaire tussenstop inlassen. Wat de koeien en kalveren te zien hebben gekregen weten we niet, maar binnen de kortste keren liepen ze naar de overzijde van de weide. Kris is het overtollige gewicht kwijt en we rijden naar boven. Deze klim duurt langer. Ondertussen vliegt ook de tijd voorbij. We houden er een mooi tempo op na op de vlakkere stukken. Op de hellingen beginnen de km’s en het ontbreken van een maal zich te laten gelden. We rijden zo kort mogelijk naar Daun. Na 127km zijn we terug aan de startplaats. Tom, Geert en Joris genoten van hun aperitief. Ze hebben een 60 tal km van de Vulkan eifel MTB Marathon afgehaspeld. Ze hebben bij een lokale Nederlander een nieuwe kaart ontdekt. Er wordt nog over gesproken welke sportvoeding dit was. Ik douch me vlug en met een delegatie gaan we Alain opzoeken. Zijn vrouw is al terug weg, maar ze komt morgen terug.

Wij keren ook terug voor het avondmaal. Daarna staat er nog het kegelspel op de agenda. Blijkbaar is dat dus wat anders dan bowling en we kennen niets van de regels, maar we amuseren ons en houden ons kampioenschap. Ik was zeker de mindere. De rest weet ik niet meer. Moe maar voldaan kruipen we terug onder de wol.

Maandagmorgen ontbijten we te samen. Timmy, beide Jorissen en Tom namen afscheid en zochten familie op.

Geert stelt voor om ook een 40 tal km te rijden van de marathon met bezoek aan de 3 meren. Kris en ik volgen hem. Na de 1ste helling zetten we een Duits koppel op het goede spoor. Ze wouden het Eifel Ardennen fietspad volgen tot in Malmedy. Ze hadden ons inziens zich gemist in Daun en reden dus de verkeerde richting uit.

Wij houden de goede moed er in en genieten van de mooie vergezichten.

Tegen de middag zijn we terug. We verfrissen ons. Geert en Kris keren terug terwijl ik nog een blitsbezoek aan Alain breng. An en zijn ouders zijn ter plaatse. Kris houdt me op de hoogte van de verkeerssituatie waardoor ik besluit om een andere weg te volgen. Als ik het fileleed hoor op de radio ben ik content dat ik een alternatief gezocht heb. En ja, men weet onmiddellijk wanneer je terug in België komt. Het verschil in wegdek kan niet groter zijn dan tussen Monschau en Eupen.

We wensen Alain een spoedig herstel toe, zodat hij er bij de volgende uitstap er terug bij is.

Tot de volgende trip.

De foto's kunnen jullie hier terugvinden : Vulcaneifel Bike Park Weekend 2012
1,196,910 unieke bezoeken